Uzak diyarlarda, gökyüzünden düşen yıldızların oluşturduğu Göktaşı Ormanı adında büyülü bir yer vardı. Burada gökyüzünden gelen taşlar, gece parlayan kristallere dönüşür ve tüm ormanı sihirli bir ışıkla aydınlatırdı. Bu ormanda yaşayanlar, yıldız taşlarının ışığını korumak için birbirlerine yardım eder, gökyüzünün hediyelerini saklardı.
Ancak bir gün, ormanın tam ortasında bulunan en büyük yıldız kristali—Parlayan Kalp—ansızın sönükleşti. Onun ışığı olmadan, diğer tüm kristaller de yavaş yavaş ışığını kaybetmeye başladı. Göktaşı Ormanı karanlığa gömülmek üzereydi.
Bu durumu gören küçük ama cesur bir çocuk, Alaz, Parlayan Kalp’i tekrar aydınlatmak için bir yolculuğa çıkmaya karar verdi. Büyükler ona, kristalin neden sönükleştiğini bilmediklerini ama gökyüzünün en yüksek noktasına gidip yıldızların sesini dinlerse belki bir çözüm bulabileceğini söylediler.
Alaz, gece vakti yola çıktı. Yolu, gölgelerin içinde kaybolmuş yollar, fısıldayan rüzgârlar ve ışığını yitirmiş kristallerle doluydu. Yıldızların sesini duyabilmek için Ay Gölü’ne ulaşması gerektiğini biliyordu. Ancak göle varmak için Sis Vadisi’nden geçmeliydi.
Sis Vadisi, kaybolan ışıkların hapsolduğu bir yerdi. Burada yönünü bulmak neredeyse imkânsızdı. Tam yolunu kaybettiğini düşündüğü anda, gökyüzünden düşen küçük bir yıldız perisi ona doğru süzüldü.
“Sen Parlayan Kalp’i kurtarmak mı istiyorsun?” diye sordu peri.
Alaz başını salladı.
Peri, “O halde kalbinin ışığını takip etmelisin. En büyük ışık bazen içimizde saklıdır,” dedi.
Alaz, gözlerini kapatıp içindeki ışığı düşündü. O an, kalbinde bir sıcaklık hissetti ve gözlerini açtığında önünde parlayan bir yol gördü! Hemen bu yolu takip ederek Ay Gölü’ne ulaştı.
Gölün üzerinde parlayan bir ay taşı vardı ve onun üzerinde gökyüzü yankılanıyordu. Alaz, yıldızların fısıldadığını duydu:
“Parlayan Kalp, içindeki güveni kaybetti. O, ışığını dünyaya sunardı ama artık yeterince parlak olmadığını düşünüyor. Ona tekrar değerli olduğunu hatırlatmalısın.”
Alaz bunu duyduğunda, Parlayan Kalp’in yalnızca fiziksel bir kristal değil, hissetme gücüne sahip bir varlık olduğunu fark etti.
Hemen geri döndü ve sönükleşen kristale yaklaştı. Onunla konuştu:
“Sen gökyüzünün bir hediyesisin. Tüm ormanı aydınlatan, insanlara umut veren sensin. Hepimiz senin ışığını seviyoruz ve ona ihtiyacımız var. Ne kadar parlak olduğun önemli değil, varlığın yeterli!”
Bir anda kristal hafifçe titreşti. Sonra içinden küçük bir ışık süzüldü, ardından daha da büyüyerek yıldız gibi parladı!
Göktaşı Ormanı tekrar ışıldamaya başladı. Yıldız taşları eski parlaklığına kavuştu ve geceyi yeniden büyülü bir şekilde aydınlattı.
O günden sonra, Alaz, Göktaşı Ormanı’nın Işık Koruyucusu olarak anıldı. Ve her gece, yıldızlar ona teşekkür edercesine en parlak halleriyle gökyüzünü süslemeye devam etti.
