Uzak okyanusların ortasında, yalnızca gece olduğunda ortaya çıkan büyülü bir ada vardı. İnsanlar buraya Ay Taşı Adası derdi. Efsaneye göre, bu ada gökyüzündeki ay ışığını yansıtan ve denizcilerin yollarını bulmasını sağlayan Ay Taşı sayesinde parlıyordu. Ancak bir gece, Ay Taşı aniden kayboldu ve ada karanlığa gömüldü.
Denizciler rotalarını kaybetti, yıldızlar soluklaştı, ay bile geceleri puslu bir gölgeye dönüştü. Kimse neler olduğunu bilmiyordu, ancak herkes bir şeylerin yanlış gittiğini hissediyordu.
Can, yıldızları izleyerek uyumayı seven bir çocuktu. Geceleri Ay Taşı’nın ışığını gökyüzünde izlemek en sevdiği şeydi. Ama şimdi gökyüzü sanki boş bir tuval gibiydi. Büyükannesi ona dedi ki: “Ay Taşı olmadan, gece bir daha parlamayacak. Eğer onu geri getirmezsek, okyanuslar sonsuza kadar karanlıkta kalacak.”
Can, kayıp taşı bulup Ay Taşı Adası’nı tekrar aydınlatmak için yola çıktı.
Küçük kayığıyla denize açıldığında, gece her zamankinden daha karanlıktı. Normalde deniz üzerinde ay ışığı süzülürken, şimdi yalnızca sonsuz bir karanlık vardı. Tam geri dönmeyi düşündüğünde, gökyüzünde süzülen kanatları yıldız gibi parlayan bir Gümüş Kanatlı Baykuş belirdi. Baykuş, Ay Taşı Adası’na doğru uçarken, Can’ı da peşinden sürükledi.
Adaya vardığında, her şey sönüktü. Normalde ay ışığıyla parlayan kayalar matlaşmış, deniz bile siyaha dönmüştü. Can, Ay Taşı’nın eskiden durduğu sunağı buldu ama taş yerinde yoktu. Taşın çalındığını düşündü ve izleri takip etmeye başladı.
Karanlık mağaraların birinde Gölgelerin Bekçisi adında yaşlı bir varlıkla karşılaştı. Bekçi ona sertçe sordu: “Ay Taşı’nı neden geri getirmek istiyorsun?”
Can cesurca cevap verdi: “Çünkü gece yalnızca karanlık değil, aynı zamanda bir rehberdir. Onsuz dünya yolunu kaybeder.”
Bekçi başını salladı ve gölgelerin arasından ilerleyerek Can’a Ay Taşı’nı sakladığı yeri gösterdi. Ancak taşı alabilmesi için ona bir bulmaca sundu:
“Gecenin içinde kaybolan, ama her sabah doğan şey nedir?”
Can bir an düşündü ve sonra gülümsedi: “Yıldızlar.”
O anda mağaranın içi parlamaya başladı. Ay Taşı, eski ışığını geri kazandı ve Can onu alarak tekrar sunağına yerleştirdi. O anda, gökyüzü tekrar aydınlandı, ay ışığı okyanusu kapladı ve yıldızlar eski parlaklığına kavuştu.
Ay Taşı Adası eski ihtişamına kavuşmuştu.
Can, köyüne döndüğünde herkes ona teşekkür etti. Büyükannesi ona, “Sen yalnızca Ay Taşı’nı değil, gecenin yolunu da geri getirdin,” dedi. O günden sonra, Can Gece Gözcüsü olarak anıldı. Ve her gece, en parlak yıldız, onun cesaretinin yankısı olarak gökyüzünde parlamaya devam etti.
